Het universum is ooit, ongeveer 13.8 miljard jaar geleden, ontstaan in/met/tijdens de oerknal. En na deze hele lange aanloop bestaat er vandaag Homo Sapiens, de heerser van de planeet Aarde. 13.8 miljard jaar klinkt als heel erg lang, maar is dat ook echt heel erg lang? De essentiële elementen waaruit wij, en al het andere leven op Aarde, zijn opgebouwd (fosfor, koolstof, stikstof, waterstof, zuurstof en zwavel) bestonden kort na de oerknal nog helemaal niet, dat kwam allemaal pas veel later. Behalve waterstof worden de bovengenoemde zes elementen gevormd in het inwendige van sterren, dus er moest eerst een hele generatie sterren geboren worden en sterven om deze elementen in omloop te brengen in (dit deel van) het universum (daarom wordt de Zon regelmatig aangeduid als een ster van de tweede generatie). Een ster zoals de Zon heeft een levensduur van ongeveer 10 miljard jaar en in dat licht bezien is 13.8 miljard jaar eigenlijk helemaal niet meer buitengewoon lang. We weten natuurlijk niet hoe lang de eerste generatie sterren geleefd heeft, maar de Zon is toevallig wel het type ster (een gele ster van het zogenaamde G-type) dat veel voorkomt. Na de oerknal ging er eerst een tijd overheen om het überhaupt mogelijk te maken dat er sterren konden ontstaan. Vervolgens moest er een hele generatie sterren geboren worden en sterven om de grondstoffen te maken die nodig zijn voor ons om te kunnen bestaan. En de ontwikkeling van het eerste leven hier op Aarde tot aan Homo Sapiens heeft meer dan vier miljard jaar geduurd, voornamelijk om de stap te maken van eencelligen naar meercelligen. Is dat snel of is dat langzaam? Met andere woorden, het is heel goed verdedigbaar om te zeggen dat wij een hele vroege ‘hogere levensvorm’ zijn (hoger dan een eencellige of een bacterie of een ander micro-organisme, en de term staat tussen aanhalingstekens omdat wij ons zelden of nooit gedragen als een hogere levensvorm), en dat de ontwikkelingen elders in het heelal sterk achterlopen bij de onze. Dus dat het nog miljarden jaren zal duren voordat leven in de Melkweg gemeengoed is. Met evenveel gemak is er ook de andere kant op te redeneren. Wellicht waren er vijf miljard jaar na de oerknal al voldoende sterren van de eerste generatie aan hun einde gekomen om het pad te effenen voor het ontstaan van levensvormen. En mogelijk hebben die levensvormen zich veel vlotter ontwikkeld dan wij via een gemakkelijker evolutionair pad. Maar anderzijds kunnen al die levensvormen ook al weer van het toneel zijn verdwenen, omdat het niet uitgesloten is dat hogere levensvormen niet stabiel zijn en gedoemd zijn om relatief vlot uit te sterven. Of scherper geformuleerd: hogere levensvormen zijn per definitie een kort leven beschoren, want ze putten zichzelf en/of de planeet uit in een rat race die ze alleen maar kunnen verliezen. Vanuit deze invalshoek is er alles voor te zeggen dat de geboortegolf in de Melkweg al heel lang achter ons ligt, en dat wij, Homo Sapiens, één van de laatsten zijn die hun opwachting komen maken. De mogelijkheid dat er in de hele Melkweg nog maar een handvol planeten zijn met hogere levensvormen, én gezien het feit dat wij ook nog woonachtig zijn in een buitenwijk van de Melkweg maakt het heel logisch dat we hier geen buitenaardse bezoekers hebben.

Dus zowel de argumentatie dat wij ‘vroeg zijn’ en de argumentatie dat wij ‘laat zijn’ pleiten voor de huidige afwezigheid van contact met buitenaards leven.

Fermi Mogelijke redenen voor de Fermi-paradox

Ze zijn er niet.

Ze komen niet door ‘het grote filter’.

Ze kunnen niet.

Ze willen niet.

Ze mogen niet.

Ze durven niet.

Ze bestaan te kort.

Ze zijn onzichtbaar.

Ze zijn onwaarneembaar.

Wij zijn heel vroeg of heel laat. (= deze pagina)

Toeval.

Andere reden(en).