Ze mogen niet
Ze mogen niet.
In de science fiction serie
Star Trek gaan ruimteschepen van de
United Federation of Planets
op reis in de Melkweg en maken onderweg (uiteraard) allerlei avonturen mee.
Als kind vond ik het ‘gewoon’ een geweldige en spannende serie, en pas veel later kreeg ik aandacht voor de
diepgang van de serie.

De space shuttle Enterprise is vernoemd naar het
gelijknamige ruimteschip uit de serie Star Trek
(Credits: NASA)
Je zou kunnen zeggen dat Star Trek een kopie is van ons dagelijks leven hier op Aarde, maar dan vertaald naar een
science fiction omgeving en overgoten met een saus van spiritualiteit en wijsheid.
Eén van die wijsheden ligt besloten in de regels die ze hebben voor de omgang met buitenaardse levensvormen, ze
mogen namelijk op geen enkele manier inbreuk maken op de natuurlijke ontwikkeling van die buitenaardse levensvormen.
Sterker nog, dat is hun belangrijkste richtlijn,
The Prime Directive (De Eerste Richtlijn), en ze waken er
te allen tijde voor om deze niet te schenden.
Zo vaak denken wij de wijsheid in pacht te hebben, en te weten wat de beste weg voorwaarts is, terwijl later blijkt
dat die ogenschijnlijk beste weg voorwaarts helemaal verkeerd uitpakt en onmetelijke rampspoed brengt.
Zomaar wat voorbeelden die in mij opkomen:
- Het leek zo’n goed idee om de Joden na de Tweede Wereldoorlog een eigen staat te geven in het Midden-Oosten,
maar het eindigde in kolossaal bloedvergieten die tot op de dag van vandaag verder escaleert.
- Het leek zo’n goed idee om het zuiden van Korea te steunen in zijn oorlog tegen het noordelijke deel,
maar het eindigde in kolossaal bloedvergieten en Noord-Korea kent nu één van de gruwelijkste regimes aller tijden.
- Het leek zo’n goed idee om Irak te steunen in zijn oorlog tegen Iran,
maar het eindigde in kolossaal bloedvergieten en we hebben Iran in een isolement gedreven met een gewelddadig regime.
- Later leek het zo’n goed idee om Irak aan te vallen en het regime omver te werpen,
maar het eindigde in kolossaal bloedvergieten en een burgeroorlog.
- Het leek zo’n goed idee om een interventiemacht naar Afghanistan te sturen om het terrorisme een slag toe te brengen,
maar het eindigde in kolossaal bloedvergieten en extremere terreurbewegingen.
Natuurlijk zijn hier talloze kanttekeningen bij te plaatsen, maar het gaat erom dat we vooraf niet weten wat wijsheid is,
we denken het slechts te weten.
En ik hoor je al zeggen “moeten we Oekraïne dan laten vallen, dan beloon je toch de Russische agressor?”.
Maar dat is precies waar De Eerste Richtlijn over gaat, want het leek Rusland (lees: Poetin) zo’n goed idee om Oekraïne
binnen te vallen en de NAVO-uitbreiding een halt toe te roepen, maar het eindigde in kolossaal bloedvergieten en
de NAVO is hierdoor alleen maar gegroeid (in Oostelijke richting, dus het tegenovergestelde van wat Poetin beoogde).
De Eerste Richtlijn gaat over elkaar met rust laten, elkaar respecteren, elkaar niets opdringen, je gewoon niet
ongevraagd met een ander bemoeien.
Ook al lijkt het vaak zo simpel, even een leger of wapens ergens heen sturen om ‘de zaak te fiksen’, de lijst van
situaties waarbij het verkeerd uitpakte is schier eindeloos.

Onze goede bedoelingen pakken vaak averechts uit
en resulteren in onnoemelijk veel leed
In films is het altijd zo simpel, de held van het verhaal stelt ergens orde op zaken (doorgaans door de slechterikken
te doden) en iedereen leeft daarna nog lang en gelukkig, maar ik kan hier geen voorbeeld bij bedenken hoe dat ooit zo
in de echte wereld heeft uitgepakt.
Sterker nog, ik kan mij voorstellen dat zelfs mensen als Jezus en Lenin nu zouden denken “had ik mijn mond maar gehouden”,
want zowel het Christendom als het communisme hebben tot kolossaal bloedvergieten geleid (tot op de dag van vandaag)
en ik denk niet dat de beide heren dat destijds voor ogen hadden.
In theorie is De Eerste Richtlijn supersimpel: bemoei je niet met anderen, maar in de praktijk extreem moeilijk om
uit te voeren (hoe vaak geef jij ongevraagd goedbedoeld advies?).

De aandrang om ons met anderen te bemoeien
lijkt diep in onze genen te zitten
Wat heeft dit nu te maken met buitenaards leven?
Stel dat buitenaards leven als een soort natuurlijke ontwikkeling de wijsheid verwerft om zich niet te bemoeien met
leven op andere hemellichamen, zodat zij een soort Eerste Richtlijn hebben.
In dat geval zullen zij niet bij ons op bezoek komen, want alleen hun verschijning al kan een hele keten van ongewenste
gebeurtenissen in gang zetten.
Er ontstaat mogelijk een wapenwedloop of meteen een oorlog tegen de ‘indringers’, of verdeeldheid tussen voor- en
tegenstanders van contact met de aliens.
Misschien dat alleen hun verschijning al leidt tot een nieuwe religie (met alle gruwelijke gevolgen).
Duizend jaar geleden nog geloofden wij dat de ‘hemelse sferen’ het domein waren van de goden.
Stel dat er toen bezoek was gekomen vanuit die ‘hemelse sferen’ dan was het vervolgens maar een kleine stap geweest
om die bezoeker(s) een goddelijke status te geven en te gaan aanbidden.
Zelfs in onze huidige ‘verlichte tijd’ lopen wij massaal achter mensen aan die (een fractie) meer wijsheid hebben
dan anderen (Gandhi, Mandela, Osho, ...) of meestal
lijken te hebben (Hitler, Trump, Wilders, ...).

Meer dan zeventig miljoen mensen vonden het in 2024
een goed idee om op deze man te stemmen
Een dom mens laat zich horen, een wijs mens verkiest te zwijgen (vandaar het spreekwoord: zij die niets zeggen hebben
het meest te vertellen).
Een dom mens is bemoeizuchtig, een wijs mens houdt zich afzijdig.
Een wijze alien zou zichzelf zomaar deze beperking op kunnen leggen, en zichzelf een verbod opleggen om met andere
levensvormen in contact te treden.
Oftewel, ze, de aliens, mogen niet bij ons op bezoek komen.