Als kind is je leven één grote ontdekkingsreis. Iedere dag is vol met nieuwe spannende momenten en het leven is geen moment saai. Helemaal in het begin van je leven is iedere ervaring een nieuwe ervaring en je dagen zijn gevuld met ontdekkingen. Als baby kun je uren gefascineerd met je handjes en je voetjes bezig zijn, want alles is nieuw en interessant. En ook als peuter/kleuter wil je alles onderzoeken, iedere steen of bloem herbergt een geheim dat je wilt leren kennen. Helaas blijft dat niet zo.

Naarmate je ouder wordt, wordt alles gewoon. Je weet wat je handen en je voeten zijn en dat dat samen met andere ‘dingen’ je lichaam vormt. De bloemen en de bomen en alle beestjes verliezen hun bekoring, auto’s zijn misschien nog eng maar zeker niet meer spannend of interessant, en met de juiste ontmoedigingen van je ouders wordt uiteindelijk alles gewoon en normaal. Je bent dan afhankelijk van een pretpark, evenement of heftig televisieprogramma om kunstmatig het idee te krijgen dat er nog iets nieuws onder de Zon is.

Terwijl, ook hierin heb je (in theorie) vrije keus. Want er is in principe helemaal niets dat jou er van weerhoudt om nu naar buiten te gaan en je opnieuw te verwonderen over de schoonheid van de werkelijkheid, bijvoorbeeld een bloem, net zoals je deed in je peuterjaren. Of om iets te gaan doen dat je nog nooit gedaan hebt, wat je als kind dagelijks deed, en opnieuw de bijbehorende levensvreugde en sensaties te voelen. Oftewel, wanneer heb je voor het laatst iets gedaan dat je nog nooit gedaan had?