Toen je klein was keek je op naar de grote mensen, letterlijk en figuurlijk. De grote mensen waren (als het goed was) je bron van veiligheid, je voorbeeld en je inspiratie. Deze mensen hebben je gevormd en door hun aanwezigheid ben je nu wie je bent. Je ouders, je familie, de buren, die meneer in de supermarkt, de juffrouw op school, al die mensen die jouw levenspad kruisten hebben in een bepaalde mate bijgedragen aan wie je nu bent. Vele van die mensen kun je je wellicht helemaal niet meer voor de geest halen, maar er zullen er ook bij zijn die een onuitwisbare indruk op je gemaakt hebben. Zij deden iets dat een snaar bij je raakte. Misschien wel die oom die zo mooi kon tekenen, of de overbuurvrouw die over ieder vogeltje wel iets wist te vertellen. Van heel veel mensen heb je iets opgepikt en een aantal gaven je leven waarschijnlijk een grote wending.

Mijn broers en zussen hebben heel veel voor mij betekend, zonder hen was ik absoluut niet dit pad gaan lopen. Mijn eerste boek, mijn elektronica-geknutsel, de ontdekking van de schoonheid van de wiskunde, en nog vele andere momenten in mijn leven zijn beïnvloed door mijn broers en zussen. Maar ook de buurman-die-de-dingen-anders-deed, de overbuurman-met-al-die-konijnen, of de leraar Duits die mijn cijfer wat ‘bijschaafde’ zodat ik toch over ging. Vele mensen hebben iets voor mij betekend en best wel veel mensen hebben heel veel voor mij betekend. Maar bovenal hebben een aantal mensen mij geïnspireerd om te gaan doen wat ik ben gaan doen.

Ongetwijfeld gaat dit voor ieder mensenleven op. Maar nu komt de grote vraag: zou het kind dat je eens was, geïnspireerd zijn geraakt door de volwassene die je nu bent? Ben jij een bron van inspiratie voor anderen, te beginnen met het kind dat je ooit was?