Dit is (voor de overgrote meerderheid van ons) tenminste een hele duidelijke illusie. Toch? Iemand met anorexia is broodmager en dat ziet iedereen, maar de persoon zelf ziet dat helaas anders. Voor ons, de ‘normale’ mensen is dat onbegrijpelijk, het is toch overduidelijk dat er sprake is van ernstig ondergewicht? Ga maar op de weegschaal staan en je kunt het nog meten ook. Hebt u weleens iemand met anorexia zien eten, of zien moeten eten? Vol walging en vrees kijkt zo iemand naar zijn of haar bord. Voor die persoon is het leegeten van een bord iets wat echt compleet tegen zijn of haar beleving van de wereld indruist.

Als ik over straat loop dan zie ik vele mensen die dik zijn. Of heel dik zijn. Of een sigaret roken en teer (!) hun longen inzuigen. Of op een elektrische fiets rijden terwijl ze hooguit vijftig of nog veel jonger zijn. Of in een auto rijden, die giftige (!) gassen uitstoot, terwijl ze alleen even naar de supermarkt gaan, en bovendien worden er per jaar 800 (!) mensen doodgereden door auto’s. Waarom vinden we dit allemaal heel normaal en hebben de (hele) magere mensen het etiket “anorexia” opgeplakt gekregen en moeten die mensen behandeld worden?

De magere mensen irriteren ons op de een of andere manier of zitten ons in de weg. Van mezelf weet ik inmiddels heel goed: wanneer iemand mij irriteert of boos maakt of verdrietig of anderszins ‘iets met mij doet’ dan moet ik vooral naar mezelf kijken. Want die ander zit dan in een van mijn illusies te prikken en dat vind ik niet leuk.