Trump en de schoonheid van de werkelijkheid

De wereld (buiten de USA) is in shock. Donald Trump heeft de Amerikaanse presidentsverkiezingen gewonnen, het ongelooflijke is waarheid geworden. Zoals iemand op Facebook schrijft: “flabbergasted about Donald Trump” is ook bij mij het geval. Een paar dagen geleden zag ik het plaatje hiernaast voorbij komen op internet en leek het allemaal nog één grote grap.

En toch horen ook de Trump-achtigen bij deze planeet. Zij zorgen voor de contrasten, en contrasten zorgen voor schoonheid. Vergelijk het met een bloem in de stad, één enkele bloem kan een metamorfose betekenen in de grauwe lelijkheid van een moderne stad. Terwijl het bloemetje op het plaatje hiernaast in een weelderig bloemenveld niet zou opvallen, maakt ze hier het verschil en tilt ze de grijze steenmassa vanuit de grauwheid naar schoonheid.

Maar ook binnen een boeket bloemen bepalen contrasten de schoonheid. Het linker boeket is een mooi boeket, maar bij het rechter boeket is het gebruik van contrast maximaal benut. Niet alleen qua kleur, maar er is ook gebruik gemaakt van het dof/glanzend contrast, er zit diepte in en ook de vormen contrasteren geweldig en zijn toch harmonieus met elkaar. Het rechter boeket kijkt je aan, het maakt verbinding en roept naar je.

Spencer Tunick is bekend van zijn naaktfoto’s van heel veel mensen tegelijk. Op zich wel geinig en onderscheidend, want het is naakt en toch geen porno of zoiets, maar doorgaans zijn de foto’s niet echt spectaculair (vind ik). Maar de foto hiernaast is dat wel door het contrast met de berg en de lucht. Ik, als man, kijk natuurlijk automatisch naar de naakte vrouwen, maar hier dwalen mijn ogen vanzelf af naar de wit met grijze bergtoppen op de achtergrond en de blauwe lucht. De mensen staan hier ook niet op een kluitje of allemaal alleen, maar vormen met hun allen een sierlijke contrastrijke structuur op de bergwand.

Toen Einstein in november 1915 zijn theorie afrondde schreef hij aan een vriend over de schoonheid van zijn vergelijkingen. Anderzijds geloofde hij dat de vergelijkingen zo ingewikkeld waren dat niemand ze ooit zou kunnen oplossen, maar na een maand ontving hij reeds een brief van een Duitse militair die in de loopgraven in Rusland zijn vergelijkingen had opgelost. Deze man, Karl Schwarzschild, was daar voor het Duitse rijk de Eerste Wereldoorlog aan het vechten en vond op de een of andere manier de inspiratie voor een geniale wiskundige vondst “ondanks het hevige kanongebulder in de verte” (zoals hij letterlijk schreef). Schone wiskundige vergelijkingen en een schone wiskundige oplossing tegen de achtergrond van een wereldoorlog, kan het contrast nog mooier zijn?

De mensheid is een fantastisch fenomeen, we zijn op ons mooist wanneer we op ons lelijkst zijn, en we brengen de oogverblindende schoonheid van de werkelijkheid tevoorschijn wanneer alles zwart lijkt. We bouwen lelijke steden met smogdekens, omdat we vervoersmiddelen hebben die gifstoffen uitstoten. Er is altijd wel ergens oorlog en er is altijd hongersnood, we doen het allemaal. Zonder de Trumps en de Wildersen van deze wereld geen lelijkheid, en zonder lelijkheid geen schoonheid. De schoonheid van de werkelijkheid.
Karel de Vlieger,
november 2016