De reis naar de werkelijkheid van Bieke Vandekerckhove

Lisette Thooft (uit “Happinez”, 2011 nr. 4):

“Bieke Vandekerckhove, een psycholoog van 42, kreeg een ongeneeslijke spierziekte. In haar boek “De smaak van stilte - Hoe ik bij mezelf ben gaan wonen” schrijft ze dat haar ziekte als een bom was die explodeerde. Alles wat ze meende te weten, waar ze in geloofde, was kapot. Haar wereldbeeld lag aan diggelen. Maar na verloop van tijd begon ze dat als een bevrijding te ervaren.”

Bieke Vandekerckhove (uit haar boek “De smaak van stilte”):

Bieke Vandekerckhove

“Sterker nog, wat eerst pure verschrikking was, bleek later het meest bevrijdende te zijn. Het ineenstorten van al mijn opvattingen betekende voor mij een ommekeer, ingrijpender dan mijn ziekte. In die mate zelfs dat ik bijna durf te zeggen: gelukkig dat die bom ontploft is. Nooit meer wil ik terug in het keurslijf van begrippen. Wat aanvankelijk duizelingwekkend leeg en doods aanvoelde, bleek later al even duizelingwekkend te sprankelen.

...

Toen ik alles als het ware voor het laatst zag, was het alsof ik alles voor het eerst zag. Ik zag de dingen in hun onvoorstelbare, ik zou zelfs zeggen schokkende schoonheid.”